برخیز و چراغ صبحگاهی

شد رشته جان ما گسسته

دریاب که باز کی دهد دست

صیدی که بود ز قید جسته

زاه سحرم نگر نشسته

خواجو دل خسته را بزنجیر

در جعد مسلسل تو بسته