بهوا رفته و در چنگ عقاب افتاده

دلم از مهر رخت سوخته وز دود دلم

آب در دیده گریان سحاب افتاده

سوی گیسوی گرهگیر تو مرغ دل من

قدح از دست تو در خنده و از لعل لبت

هوسی در سر پر شور شراب افتاده

بی نوایان جگر سوخته را بین چون دعد