بر خور فکنده سایه و بس در خور آمده

هر شب به مهر روی جهانتابت از فلک

در چشم هجر دیده من اختر آمده

بیرون ز طره تو شبی کس نشان نداد

از سهم نوک ناوک خونریز غمزه ات

مو بر وجود من چو سر نشتر آمده

بی چشم نیم خواب و بنا گوش چون خورت