گذارد بهر زخم گوپال شاه

چو با زن پس پرده باشد جوان

بماند منش پست و تیره روان

به هر رزمگه باید او را نگاه

مرا لشکری خود نیاید به کار

جز از خویش و پیوند و چندی سوار

ز پیش پسر مادر مهربان