گل عذار تو بر برگ لاله خندیده

سواد خط تو دیباچه صحیفه دل

هلال ابروی تو طاق منظر دیده

مه جبین تو برآفتاب طعنه زده

ز شور زلف تو در شب نمی توانم خفت

ز دست فکر پریشان و خواب شوریده

اگر بهیچ نگیری مرا نیرزم هیچ