گر کنم یک روز با چرخ بد اختر خرخشه

راستی را در چمن هر دم به پشتی قدش

می کند باد صبا با شاخ عرعر خرخشه

عیب نبود چون مدام از باده دورم خراب

چشمم از بهر چه ریزد خون دل بر بوی اشک

کی کند دریا ز بهر لولوی تر خرخشه

همچو خواجو بنده هندوی او گشتم ولیک