الا به بتی ماه رخ چارده ساله

از آتش می بین رخ گلرنگ نگارین

همچون ورق لاله پر از قطره ژاله

چشمم بمه چارده هرگز نشود باز

تا گشت گرفتار سر زلف تو خواجو

چون موی شد از مویه و چون نال ز ناله