مرا بزلف تو رایست از آنکه طوطی را

بدان نگار پریچهره گو که دل مربای

چه سود کان مه محمل نشین نمی گوید

که بیش ازین مخروش ای درای هرزه درای

گمان مبر که بهندوستان نباشد رای

نوای نغمه چنگم چه سود چون همه شب

خیال زلف توام چنگ می زند در نای