ببوی زلف سیاهت بباد دادم عمر

گمان مبر که بهندوستان نباشد رای

نوای نغمه چنگم چه سود چون همه شب

خیال زلف توام چنگ می زند در نای

مرا که گفت که بنشین و باد میپیمای

اگر چه عمر منی ای شب سیه بگذر

و گر چه جان منی ای مه دو هفته برای