شراعی بزد زود و بنهاد تخت

همی بود ترسان ز بیم گزند

بر آیین ببستند پرده سرای

بزرگان لشگر گزیدند جای

بران تخت بر شد گو نیک بخت

می آورد و رامشگران را بخواند

بسی زر و گوهر بریشان فشاند