بگردان جام و در چرخ آر سر مستان مهوش را

دم از گوهر زنی با چشم دربارم ز بی آبی

برو خواجو که تا هستی نباشی خالی از مستی

اگر پیوسته چون چشم بتان در طاق محرابی

که جز بر خون هشیاران نگردد چرخ دولابی