خواجو گر از مهر رخت آتش پرستی پیشه کرد

وین شخص زار زرد را از مهر چون برکاستی

در تاب می شد جان مه چون چهره می افروختی

تاریک می شد چشم شب چون طره می پیراستی

چون پرده بگشودی ز رخ عذر گناهش خواستی