چه مرغی بلبل آوازی چه بلبل باز پروازی

بدام آوردمی او را مرا گر زانکه کس بودی

چنان سرمست می گشتم ز آوازش که در شبها

که یاد آوری از شحنه کرا بیم از عسس بودی

که این عنقای زرین بال پیشش چون مگس بودی

بگویم روشنت ماهی سریر حسن را شاهی

که سرو ار راست می خواهی بر بالاش خس بودی