گلندامی طلب خواجو که در خلوتگه رامین

روان در پای شبرنگش فشاندن یکنفس بودی

درین وادی چه به بودی ز آه و ناله و زاری

اگر خورشید هودج را غم از بانگ جرس بودی

اگر هرگز نبودی گل جمال ویس بس بودی