قلب که شکستی و بمیدان که بودی

چون صبح برآمد به سر بام که رفتی

چون شام در آمد بشبستان که بودی

کین بر که کشیدی و کمان بر که گشادی

ای کام روانم لب چون آب حیاتت

در ظلمت شب چشمه حیوان که بودی

دیشب که مرا جان و دل از داغ تو می سوخت