آرام دل و آرزوی جان که بودی

ای کام روانم لب چون آب حیاتت

در ظلمت شب چشمه حیوان که بودی

دیشب که مرا جان و دل از داغ تو می سوخت

برطرف چمن بلبل خوش خوان که گشتی

درصحن گلستان گل خندان که بودی

تا از دل و جان زان تو گشتیم چو خواجو