همچو زنگی بچه ئی بر طرف گلزاری

خط مشکین تو از غالیه بر صفحه ماه

گرد آن نقطه موهوم کشد پرگاری

بر گل عارضت آن خال سیاه افتادست

گر کسی برخورد از لعل لبت اولی من

ور دل از دست رود در سر زلفت باری

کار زلف سیهت گر بدلم در بندست