ضرورتست که پیشت چو شمع سوزم و سازم

که در نشیمن عنقا کنند دعوی بازی

شبان تیره بسی برده ام بخر و روزی

شبی چو زلف سیاهت ندیده ام بدرازی

گرم چو شمع بسوزی ورم چو عود بسازی

مرا بضرب تو چون چنگ سرخوشست ولیکن

تو دانی ار بزنی حاکمی و گر بنوازی