و آب نبات می چکد زان لب لعل آتشی

گر بفریب می کشی ور بعتاب می کشی

دل به تو می کشد مر از آنکه لطیف و دلکشی

آب حیات می برد لعل لب چو آتشت

حاصل من ز خط تو نیست بجز سیه رخی

پایه من ز زلف تو نیست بجز مشوشی

تیر ترا منم هدف گر تو خدنگ می زنی