چشم تو در کمین جان چند کند کمانکشی

تیر ترا منم هدف گر تو خدنگ می زنی

تیغ ترا منم سپر گر تو اسیر می کشی

زلف تو در فریب دل چند کند سیه گری

چون دم خوش نمی زنم بی لب لعل دلکشت

بار غم تو چون کنم گر نکشم به ناخوشی

خواجو از آتش رخش آب رخت بباد شد