چون دم خوش نمی زنم بی لب لعل دلکشت

تیغ ترا منم سپر گر تو اسیر می کشی

زلف تو در فریب دل چند کند سیه گری

چشم تو در کمین جان چند کند کمانکشی

بار غم تو چون کنم گر نکشم به ناخوشی

خواجو از آتش رخش آب رخت بباد شد

زانکه چو زلف هندویش بر سر آب و آتشی