خواجو از آتش رخش آب رخت بباد شد

چشم تو در کمین جان چند کند کمانکشی

چون دم خوش نمی زنم بی لب لعل دلکشت

بار غم تو چون کنم گر نکشم به ناخوشی

زانکه چو زلف هندویش بر سر آب و آتشی