مقیم طاق دو ابروی تست مردم چشمم

مرا که میل عراقست و شاهدان عراقی

دوای درد جدایی کجا به صبر توان کرد

بیار شربت وصل ار طبیب درد فراقی

وگر چه جفت غمم بیتو در زمانه تو طاقی

کجا بگرد سمندت رسد پیاده مسکین

بدین صفت که تو گردون خرام برق براقی