فی الکری طیفک ما غاب عن اماق

گر گل از گل بدمد بیدل جان افشانرا

صحف تکتب بالدمع علی الاوراق

ایکه هستی ز نظر غایب و حاضر در دل

تو اگر فتنه دور قمری نادر نیست

که به رخسار چو مه نادره آفاقی

گرچه روزی به نهایت رسد ایام بقا