دلق ازرق به می لعل گرو کن خواجو

جان فدای تو که هم زهری و هم تریاقی

ان للمغرم فی النشوه صحوا رفقا

لا تلوموا واعینوا زمرا لفساق

که مناسب نبود عاشقی و زراقی

جام می گیر که بر بام سماوات زنیم

علم مرشدی و نوبت به اسحاقی