مگر تو باغ بهشتی نگویمت که چو حوری

ور آفتاب نباشد مرا تو ماه تمامی

ز شام تا بسحر شمع وار پیش وجودت

بسوختیم ولیکن دلت نسوخت ز خامی

مرا تو جان و جهانی ندانمت که کدامی

براه بادیه ما را بمان بخار مغیلان

شب رحیل که گفتیم ترک جان گرامی