چه باشد ار به عنایت نظر کنی سوی خواجو

شب رحیل که گفتیم ترک جان گرامی

محب دوست نیندیشد از جفای رقیبان

ترا که شوق حرم نیست غم بود ز حرامی

چرا که لطف تو عامست و آن ستم زده عامی