تا دلم در گره زلف دلارام افتاد

چون سگ از پیش برانند بدشمن کامی

ما چنین سوخته باده و افسرده دلان

احتراز از می جوشیده کنند از خامی

بر سر آتش و آبست ز بی آرامی

عقل را بار نباشد به سراپرده عشق

زانکه ره در حرم خاص نیابد عامی