کاج نراندی ای صنم توسن سرکش از برم

صبرم اگر مدد شدی دل ز تو واستاندمی

چون تو درآمدی اگر غرقه خون نبودمی

بس که گهر بدیدگان در قدمت فشاندمی

تا ز دو دیده در پیت خون جگر نراندمی

پای دل رمیده گر باز بدستم آمدی

ترک تو کردمی و خویش از همه وا رهاندمی