سوی کمان ابرویت آورده ایم پی

صبحست و ما چو نرگس مست تو در خمار

قم واسقنا المدامه بالصبح یا صبی

دلرا که همچو تیر برون شد ز شست ما

از ما گمان مبر که توانی شدن جدا

زانرو که آفتاب نگردد جدا ز فی

مجنون گرش بخیمه لیلی دهند راه