او را هزار عاشق زارست همچو وی

مجنون گرش بخیمه لیلی دهند راه

تا باشدش حیات نیاید برون ز حی

گل را چه غم ز زاری بلبل که در چمن

خواجو بوقت صبح قدح کش که آفتاب

مانند ذره رقص کند از نشاط می