خواجو بوقت صبح قدح کش که آفتاب

تا باشدش حیات نیاید برون ز حی

گل را چه غم ز زاری بلبل که در چمن

او را هزار عاشق زارست همچو وی

مانند ذره رقص کند از نشاط می