که نه دردیست محبت که تو درمان دانی

هیچ دانی که چرا پسته چنان می خندد

زانکه گفتم که بدان پسته دهن می مانی

ای طبیب از سر خواجو ببر این لحظه صداع

چند گوئی که دوای دل ریشت صبرست

ترک درمان دلم کن که در آن درمانی