سلطان فلک گرم شد و گفت که خواجو

خون سیه از تیغ زبانش بچکانی

کی شاد شود خسروی از دور تو کز تو

بی دار به دارا نرسد تخت کیانی

بر ملک بقا زن علم از عالم فانی

زین پیر جهاندیده بد روز چه خواهی

بر وی ز چه شنعت کنی و دست فشانی