بی گنهی قصد من ای خسرو خوبان چکنی

در گذر از ظلمت دل غرق سیاهی چه شوی

واب خور از مشرب جان چشمه حیوان چکنی

بی سببی ترک من ای ترک پریرخ چه دهی

عارض گلگون بنما دم ز گلستان چه زنی

سنبل مشکین بگشا دسته ریحان چکنی

گر نزنی بر صف دل خنجر مژگان چه کشی