بر بوی آنکه لاله و ریحان من شوی

دور از تو گر چه ز آتش دل در جهنمم

دارم طمع که روضه رضوان من شوی

مرغ دلم تذرو گلستان عشق شد

اکنون که خضر ظلمت زلف تو شد دلم

بگشای لب که چشمه حیوان من شوی

چشمم فتاد بر تو و آبم ز سر گذشت