جز پرتو رخسار تو از طره شبرنگ

ای سبزه دمانیده بگرد قمر از موی

سر سبزی خط سیهت سر بسر از موی

هرگز نشنیدیم طلوع قمر از موی

بر طرف بناگوش تو آن سنبل مه پوش

افکنده دو صد سلسله بر یکدگر از موی