خواجو چو بوصف دهنت موی شکافد

هنگام سخن ریخته لولوی تر از موی

بیرون ز میان تو که ماننده موئیست

کس بر تن سیمینت نبیند اثر از موی

یک نکته نگوید ز دهانت مگر از موی