خواجو ار زانکه بهر موی زبانی گردد

گر شود از سر زلف تو عیان یک سر موی

نکشد این دل دیوانه سودائی من

سر از آن سلسله مشک فشان یک سر موی

نکند از غم عشق تو بیان یک سر موی