زان آب آتشی قدحی ده که تشنه ام

در خانه هر کرا چو تو سروی بود سهی

گفتی که در کنار کشم چون کمر ترا

تا کی کنی بهیچ حدیث میان تهی

گر باده می دهی و ببادم نمی دهی

سلطان اگر چنانکه گناهی ندیده است

بی ره بود که روی بگرداند از رهی