وان نه سرچشمه نوشست که سریست خدائی

گر تو شیرین شکر لب بشکر خنده در آئی

بشکر خنده شیرین دل خلقی بربائی

آن نه مرجان خموشست که جانیست مصور

وصف بالای بلندت بسخن راست نیاید

با تو چون راست توان گفت ببالا که بلائی

سرو را کار ببندد چو میان تنگ ببندی