فرهاد لب لعلت شیرین به شکر خائی

با نرگس مخمورت بیمست ز بیماری

با زلف چلیپایت ترسست ز ترسائی

مجنون سر زلفت لیلی بدلاویزی

چون سرو سهی می کرد از قد تو آزادی

می داد بصد دستش بالای تو بالائی

آنرا که بود در سر سودای سر زلفت