که سخن را نبود در دهنت گنجائی

همه شب منتظر خیل خیال تو بود

مردم دیده من در حرم بینائی

گر نپرسی خبر از حال دلم معذوری

تو مرا عمر عزیزی و یقین می دانم

که چو رفتی نتوانی که دگر باز آئی

لب شیرین تو خواجو چو بدندان بگرفت