یا نکهت اوئی که چنین غالیه بوئی

ای باد بهاری مگر از گلشن یاری

وی نفحه مشکین مگر از طره اوئی

انفاس بهشتی که چنین روح فزائی

گر بار دگر سوی عراقت گذر افتد

زنهار که با آن مه بی مهر بگوئی

کای جان و دلم سوخته از آتش مهرت