کز تپش تشنگی شد جگر من سراب

زنده به بوی توام، بوی ز من وامگیر

تشنه روی توام، باز مدار از من آب

از رخ سیراب خود بر جگرم آب زن

تافته اندر دلم پرتو مهر رخت

می کنم از آب چشم خانه دل را خراب

روز ار آید به شب بی رخ تو چه عجب؟