چو در سماع عراقی حدیث دوست شنید

ز ذوق، هر که دلی داشت، در میان انداخت

قبول تو همه کس را بر آشیان جا کرد

مرا ز بهر چه آخر بر آستان انداخت؟

بجای خرقه به قوال جان توان انداخت