رفتم به در میکده، دیدم که فراز است

مستی، که خراب ره عشق است، درین ره

خواب خوش مستیش همه عین نماز است

در صومعه چون راه ندادند مرا دوش

از میکده آواز برآمد که: عراقی

در باز تو خود را، که در میکده باز است