محمود پریشان سر زلف ایاز است

از میکده ها ناله دلسوز برآمد

در زمزمه عشق ندانم که چه ساز است؟

در زلف بتان تا چه فریب است؟که پیوست

زان شعله که از روی بتان حسن تو افروخت

جان همه مشتاقان در سوز و گداز است

چون بر در میخانه مرا بار ندادند