مرا بر آتش محنت میازما ای دوست

از آن نفس که جدا گشتی از من بی دل

فتاده ام به کف محنت و بلا ای دوست

ز دار ضرب توام سکه بر وجود زده

چو از زیان منت هیچگونه سودی نیست

مخواه بیش زیان من گدا ای دوست

ز لطف گرد دل بی غمان بسی گشتی