خود نگنجد دشمن اندر جای دوست

همچو چشم دوست بیمارم، کجاست

شکری زان لعل جان افزای دوست؟

در دل تنگم نمی گنجد جهان

دشمنم گوید که: ترک دوست گیر

من به رغم دشمنان جویای دوست

چون عراقی، واله و شیدا شدی